ΜΗΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ "ΚΑΠΟΙΟΝ ΕΚΕΙ"

Όταν χωρίζαμε

δυνατά επαναλαμβάναμε.

Ο χρόνος θα δείξει αν είναι αληθινή αγάπη

αυτο που αισθάνομαστε εμεις οι δυο.

Με την σιωπή και με το πείσμα

παρηγορούσαμε ο ένας τον άλλον,

ανταλλάσσοντας τηλεπαθητικά

το μόνο αίσθημα που υπήρχε εκείνη τη στιγμή.

Φανταζόμασταν ότι βιώνουμε

κάτι που επαναλαμβάνεται

μόνο μια φορά και ποτέ ξανά.

Τώρα ο ψίθυρος ουρλιάζει

μέσα μου και με αγένεια βρίζει

όλους εκείνους που έλεγαν,

ότι ο χρόνος γιατρεύει και τις πιο οδυνηρές πληγές.

Και αναρωτιέμαι, που είναι αυτή η λήθη;

Και γιατί η εικόνα σου, πάνω στο τραπέζι,

έτσι με λαχτάρα ακόμη με κοιτάζει;

(Σαν να κάνει τις ίδιες ερωτήσεις)

Όταν χωρίσαμε,

σε μικρά κομμάτια

τα όμορφα συναισθήματα μας διαλύσαμε.

Φύγαμε χωρίς να γυρίσουμε,

αφήνοντας όλες τις γλυκές λέξεις που είπαμε.

Δεν σκεφτήκαμε, όμως, αυτήν την ημέρα

που τα μάτια μου επίμονα κοιτάζουν την εικόνα σου,

και θαυμάζουν την αξέχαστη ομορφιά σου,

και τότε καταλαβαίνουμε πως εύκολα,              

χωρίς τύψεις και ντροπή χάσαμε την ευκαιρία μας.

Μην το κάνεις,

Καλύτερα να μην πεις: '' Εγώ το ξέχασα''.

Επειδή, θα λες ψέματα στον εαυτό σου

και ξέρω ότι δεν σου αρέσουν τα ψέματα.

Μην το κάνεις,

είναι καλύτερα και για τους δυο μας να μην μιλάς

για "κάποιον εκεί " που τώρα "αγαπάς".

Μια τέτοια φαντασία, για χάρη της ειρήνης,

πιο δύσκολα να ξεπεράσεις πάρα το χωρισμό.

Όταν χωρίσαμε

ενώ το πείσμα υπερίσχυσε την θλίψη,

σου έλεγα κατάματα:

''Μπορώ εύκολα να βρω μια άλλη''.

Όχι, δεν ήξερα τότε
ότι μετά από μια ειλικρινή αγάπη

ο χρόνος δεν γιατρεύει τις πληγές

αλλά με κάθε καινούργιο πρωί

σου φέρνει το συμπέρασμα,

πώς όταν χάσεις κάποιον τότε καταλαβαίνεις

πόσο αυτός ο κάποιος σημαίνει πολλά για σένα.

 © V. Đorđević - 2014
Mετάφραση στα Eλληνικά - Marina Maca Nikolić

ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΔΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ

Μάταια την ψάχνετε. Εφύγε και εκείνη.
Κρύφτηκε από το κακό χρόνο που
σαν ένα τεράστιο κύμα πλημμυρίζει και γκρεμίζει
την ιστορία του ανθρώπινου γένους.
Δεν ξέρω την απάντηση στο ερώτημα: Πού είναι;
Υπάρχουν τόσα πολλά μέρη εκτός τα σύνορα της γης
όπου μπορείτε να την βρείτε.
Επειδή η ελπιδα αιώνια ζει,
μόνο μερικές φορές φεύγει μακριά από εμάς,
εξαιτίας της μυρωδιάς του κακού που εμείς επεκτείνουμε. 
Θα επιστρεφει ή όταν εμείς δεν θα υπάρχουμε πλέον
και οταν η μυρωδιά του κακού θα εξατμισθεί
ή αν αρχίσουμε να επεκτεινόμαστε την μυρωδιά,
την οποία μας δωρίσανε με την δημιουργία.
Και μάταια την ψάχνετε. Πριν από αυτό, δεν θα επιστρέψει.
Η ανησυχία,
συνυφασμένη με τα νήματα των σκοτεινών προαισθημάτων,
χύθηκε σε όλες τις σφαίρες της ζωής,
έσβησε την φλόγα για τις ελπίδες,
βούλιαξε τις σπηλιές
των κρυμμένων επιθυμιών για πολύ καιρό.
Κυριαρχούν οι πονηροί δολοφόνοι
των καλών αισθημάτων.
Στους δρόμους βαδίζει το μίσος
και το ακολουθούν οι
σκοτεινότερες παρορμήσεις του ανθρώπου.
Η μορφή του ανθρώπου που δημιούργησε το χέρι του Θεού,
για να ομορφύνει το Κόσμο,
αλλά ο σπόρος του κακού,
καθοδηγούμενο από το χειρότερο
 ένστικτο των ζώων
φυτρωμένο σε αυτόν.
Από αυτό το σπόρο μεγάλωσαν
οι αιμοδιψείς και οι διεφθαρμένες σκέψεις και
οι επιθυμίες για να είναι πάνω από τον Θεό.
Θα μπορέσει το αξιοθρήνητο και
αθλιότερο ανθρώπινο ον να
συνειδητοποιήσει ότι το χέρι του δημιουργού
δίνει πολύ, αλλά
αν αντιληφθεί πάρα πολύ το κακό,
τότε και παίρνει πολύ.

Και, αν σύντομα στη Γη
δεν επιστρέψει εκείνος ο πραγματικός Άνθρωπος,
δημιουργημένος από το χέρι του Θεού,
το ίδιο χέρι να του πάρει όλα
όσο του έδωσε.

© V. Đorđević - 2014
Mετάφραση στα Eλληνικά - Marina Maca Nikolić  

ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΓΚΑΘΙ ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

 

Πάνω στο αγκάθι του τριαντάφυλλου

η σταγονα του αιματος παραμενει σαν

το σημαδι που απεμεινε

από την μια μεγάλη αγάπη.

 

Πάνω στο αγκάθι του τριαντάφυλλου,

μπροστά στα μάτια μας εξαφανίζετε

το αγαπημένο μας όνειρο.

Πάνω στο αγκάθι του τριαντάφυλλου

πέθανε καλοσύνη,

η οποία κάποτε κυβερνούσε τις ψυχές.

Πάνω στο αγκάθι του τριαντάφυλλου,

αυτού του πανέμορφου λουλουδιού,

αθώα χαρά μέσα στον πόνο καταστράφηκε.

Πάνω στο αγκάθι του τριαντάφυλλου

μια αγάπη πεθαίνει,

Γεννημένη από το τίποτα,

τις επιθυμίες αναβίωσε.

Πάνω στο αγκάθι του τριαντάφυλλου

αφήνει τον κόσμο μας

και για τον ουρανό ξεκινάει,

όμως το αγκάθι παραμένει καταραμένο.

© V. Đorđević
Mετάφραση στα Eλληνικά - Marina Maca Nikolić  

ΣΤΗΝ ΣΙΩΠΗ

Στην σιωπή, μπροστά από τη σκιά μου,

ανοίγω το βιβλίο της αμαρτίας.

Στη σιωπή ξεφυλλίζω τις καμένες σελίδες,

με πνιγεί το ηχώ του χαρούμενου γέλιου σου.

Στη σιωπή του σβησμένου κόσμο μου,

ενώ η σκιά γυρνάει μέσα στο έρημο δωμάτιο μου,

κλείνω τα αυτιά μου, δεν θέλω να ακούσω

οδυνηρή ερώτηση -

 Τι έχω κάνει μαζί σου;

Στη σιωπή πηδάω τις σελίδες του βιβλίου,

γραμμένες παλιά, όταν ήσουν η δική μου.

Στη σιωπή την φωτογραφία σου κοιτάζω –

ήσουν πιο όμορφη από όλες τις νεράιδες.

Στη σιωπή την ψυχή μου μεθώ,

με το κοκτέιλ τις αμαρτίας και της οδυνηρής γνώσης,

στη σιωπή, ακόμη και η σκιά μου από

την θλίψη μου σίγα-σίγα φεύγει.

Στη σιωπή έμεινα μόνος μου,

κλείνω το βιβλίο της αμαρτίας.

Στη σιωπή και σκιά εξαφανίζετε.

Με αφήνει στη μέση του δωματίου

με το βιβλίο της αγάπης μας

και με την ανάμνηση του χαρούμενου γέλιου σου.

Στη σιωπή, το μετώπου μου στο βιβλίο βάζω

και προσεύχομαι στον Θεό να με συγχωρήσει για τις αμαρτίες μου.

Στη σιωπή, θα περιμένω μέχρι το θάνατο

για να βλέπω και πάλι τα γλυκά σου χαμόγελα.

© V. Đorđević
Mετάφραση στα Eλληνικά - Marina Maca Nikolić