ΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

"Οτι σκέφτομαι στους άλλους ας επέτρεψει σε μένα."

..........

Οι παράξενοι καιροί περπατάνε από πάνω μας

και η υποκρισία την ηθική και την αλήθεια σπάει.

Οι παράξενοι καιροι πνίγουν τις ψυχες μας

και οι σκοτεινές δυνάμεις μας ποδοπατούν και καταστρέφουν.

Οι παράξενοι καιροί αλλάζουν τους ανθρώπους

και οι κακοί τους καλούς θέλουν να δικάζουν.

Οι παράξενοι καιροί, όμως εγώ ακόμα κρατιέμαι,

απλά τους ακούω, απλά τους κοιτάξω.

Οι παράξενοι καιροί σαν τις βροχερές μέρες,

όμως, μετά τη βροχή ο ήλιος λάμπει.

Οι παράξενοι καιροί δεν διαρκούν για πάντα,

το τέλος τους περιμένουμε και εσύ και εγώ.

               

συντάχθηκε βάσει της τυχαίας φράσεις κάποιου επισκέπτη σε ένα καφενείο.

© V. Đorđević - 2014
Mετάφραση στα Eλληνικά - Marina Maca Nikolić  

ΤΟ ΛΑΓΩΝΙΚΟ

Οι κρύες σταγόνες ποτίζουν το μέτωπο μου

μόνο για να δείχνουν τι έρχεται.

Μυρίζω τη βροχή, σαν ένα παλιό λαγωνικό,

με την μυρωδιά της Εσύ μου είσαι πιο κοντά.

Οι ξυπόλητες πατούσες ακολουθούν τις αισθήσεις  μου

και παρακολουθούν τα ίχνη μου στο λασποδρομο.

Σε εσένα βιαστικός έρχομαι, πρέπει να σε  βρω

πριν να ξεθωριάζουν οι εικόνες των ευτυχισμένων ημερών

μπροστά από τα δακρυσμένα μάτια μου.

Ο θυελλώδης άνεμος ας σκίσει το στήθος μου

άλλα δεν θα μπορέσει να εμποδίσει την αναζήτησή μου.

Τα αιχμηρά τα νύχια του ας με κόψουν

όμως, εγώ πρέπει να σε βρω σε αυτό το αιώνα.

© V. Đorđević - 2014
Mετάφραση στα Eλληνικά - Marina Maca Nikolić  

ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΤΥΧΑΙΑ

Θα συναντηθούν τα βλέμματα μας και πάλι, τυχαία.

Στην φασαρία της πολης θα σταματήσουμε σιωπηλοι

αφήνοντας την αόρατη  δύναμη που μας έχει ήδη συνδέσει

να περάσει μέσα στις δακρυσμένες κόρες των ματιών μας στα βάθη των αναμνήσεων μας

τις οποίες διαγράψαμε για κάποιο λόγο που ήταν γνωστό μόνο σε εμάς.

Συγκλονισμένοι από την συνειδητοποίηση ότι μέσα μας πολύ καιρό κρύβουμε μια παλιά αγάπη,

γίναμε χάλια από μια τυχαία συνάντηση στη μέση του πολυσύχναστου δρόμου της πόλης,

και κοιτάζουμε μελαγχολικά ο ένας τον άλλον σε μια αξιοπρεπή απόσταση

αγνοώντας τους περαστικούς που παρατηρούν την σύγχυση μας.

θα σταματήσει ο χρόνος για μας σε αυτές τις λίγες στιγμές που μας δώρισε ο Θεός.

Τα μπλεγμένα βλέμματα των ερωτευμένων ψυχών θα δείχνουν την ευτυχία και την δυσπιστία.

Δεν θα έχουν σημασία  οι γκρίζες τούφες των μαλλιών μας  όποια μετρήσανε τα χρονιά μας.

Με τα ματιά μας θα ανταλλάσσουμε τις καλές αναμνήσεις από τις οποίες φεύγομε.

Θα είμαι ευγνώμων στη μοίρα η όποια με το καλλιτεχνικό της  χέρι

ζωγράφισε τα μονοπάτια για μια νέα, ενδεχομένως και την τελευταία μας συνάντηση.

Θα συναντηθούν και πάλι τα βλέμματα μας, τυχαία.

Στην φασαρία της πολης θα σταματήσουμε σιωπηλοί

συγκλονισμένοι από την συνειδητοποίηση ότι μέσα μας πολύ καιρό κρύβουμε μια παλιά αγάπη.

Και ξέρω ότι κι οι δύο μας θα φύγουμε με επιλεγμένους τους δρόμους μας

κουβαλώντας μαζί μας ακόμα μια γκρίζα τούφα στο κεφάλι.

© V. Đorđević - 2014
Mετάφραση στα Eλληνικά - Marina Maca Nikolić  

ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΟΥΤΕ ΦΩΝΗ

Από εσένα ούτε φωνή

και αν τυχαία δεν άκουσα ιστορίες,

πως είσαι  υγιείς και ευτυχισμένη (δεν είδαν πως υποκρίνεσαι)

θα έλεγα ότι οι μονόλογοι σου

(Εσύ τους έλεγες οι συζητήσεις)

είναι απλά μια σταγόνα στην θάλασσα των παλιών ονείρων σου

Από εσένα ούτε φωνή.

Κάποτε, με πρώτες ακτίνες του ήλιου,

Με την άσχετη ιστορία σου και με τον πρωινό καφέ μας,

σιγά-σιγά ερχόσουν να κλέβεις την καρδιά μου

γνωρίζοντας ότι δεν επιθυμεί να μιλάει με κάθε ένα.

Μίλησες για οτιδήποτε και για τα πάντα,

όμως, όχι για αυτό που έκρυβες βαθιά μέσα σου,

γνωρίζοντας ότι ο έμφυτος φόβος μου από την αγάπη

μπορεί να παραλύσει τις απολήξεις των νεύρων στα χείλη μου,

Γνωρίζοντας ότι μετά θα ακολουθεί σιωπή

και η φυγή από την είσοδο του λαβυρίνθου

και την ανεπιφύλακτη συναισθηματική παραφροσύνη.

Μίλησα για οτιδήποτε και για τα πάντα,

ένιωσα πως „πίσω από τους λόφους κάτι κυλάει“,

και δεν έλεγα πως ξέρω τι κρύβεις βαθιά μέσα σου

και ως ένα μικρό παιδί

(αν και δεν είμαι ντροπαλός)

περίμενα να πεις πρώτη το μυστικό σου.

Από εσένα τώρα, ούτε φωνή,

και κάποτε δεν προλάβαινα  να πω αυτό που ήθελα.

Δεν με πείραζε, γιατί, δεν είχε σημασία τι έλεγες,

μου άρεσε να σε ακούω.

Η φωνή σου με το πρωί ξυπνούσε

το βράδυ (κατά το ηλιοβασίλεμα) με κοίμιζε.

μερικές φορές, όταν ήμουν θυμωμένος, ηρεμούσε,

άλλες φορές ενοχλούσε,

Αλλά, πάντα μέσα στην καρδιά μου με άγγιξε.

Από εσένα ούτε φωνή

Και, αν τυχαία δεν άκουσα ιστορίες

από εκείνους που νομίζουν ότι σε ξέρουν καλά

θα σκεφτόμουν πως στο τέλος ξέχασα πρωινές ιστορίες

ότι ξέχασα όλες τις «καλές νύχτες"

κα ότι ξέχασα την υπόσχεσή σου

πως, όταν θα έρθει η ώρα,

στην καρδιά μου ξανά να γυρίζεις. 

© V. Đorđević - 2014
Mετάφραση στα Eλληνικά - Marina Maca Nikolić