Από εσένα ούτε φωνή
και αν τυχαία δεν άκουσα ιστορίες,
πως είσαι υγιείς και ευτυχισμένη
(δεν είδαν πως υποκρίνεσαι)
θα έλεγα ότι οι μονόλογοι σου
(Εσύ τους έλεγες οι συζητήσεις)
είναι απλά μια σταγόνα στην θάλασσα των παλιών ονείρων σου
Από εσένα ούτε φωνή.
Κάποτε, με πρώτες ακτίνες του ήλιου,
Με την άσχετη ιστορία σου και με τον πρωινό καφέ μας,
σιγά-σιγά ερχόσουν να κλέβεις την καρδιά μου
γνωρίζοντας ότι δεν επιθυμεί να μιλάει με κάθε ένα.
Μίλησες για οτιδήποτε και για τα πάντα,
όμως, όχι για αυτό που έκρυβες βαθιά μέσα σου,
γνωρίζοντας ότι
ο έμφυτος
φόβος μου από την αγάπη
μπορεί να παραλύσει τις απολήξεις των νεύρων στα χείλη μου,
Γνωρίζοντας ότι μετά θα ακολουθεί σιωπή
και η φυγή από την είσοδο του λαβυρίνθου
και την ανεπιφύλακτη συναισθηματική παραφροσύνη.
Μίλησα για οτιδήποτε και για τα πάντα,
ένιωσα πως „πίσω από τους λόφους κάτι
κυλάει“,
και δεν έλεγα πως ξέρω τι κρύβεις βαθιά μέσα σου
και ως ένα μικρό παιδί
(αν και δεν είμαι ντροπαλός)
περίμενα να πεις πρώτη το μυστικό σου.
Από εσένα τώρα, ούτε φωνή,
και κάποτε δεν προλάβαινα να πω αυτό
που ήθελα.
Δεν με πείραζε, γιατί, δεν είχε σημασία τι έλεγες,
μου άρεσε να σε ακούω.
Η φωνή σου με το πρωί ξυπνούσε
το βράδυ (κατά το ηλιοβασίλεμα) με κοίμιζε.
μερικές φορές, όταν ήμουν θυμωμένος, ηρεμούσε,
άλλες φορές ενοχλούσε,
Αλλά, πάντα μέσα στην καρδιά μου με άγγιξε.
Από εσένα ούτε φωνή
Και, αν τυχαία δεν άκουσα ιστορίες
από εκείνους που νομίζουν ότι σε ξέρουν καλά
θα σκεφτόμουν πως στο τέλος ξέχασα πρωινές ιστορίες
ότι ξέχασα όλες τις «καλές νύχτες"
κα ότι ξέχασα την υπόσχεσή σου
πως, όταν θα έρθει η ώρα,
στην καρδιά μου ξανά να γυρίζεις. © V. Đorđević - 2014
Mετάφραση στα Eλληνικά - Marina Maca Nikolić
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου